视频: 上海和旧金山的圣约翰 (+1966年7月2日) – SAINT JOHN MAXIMOVITCH OF SHANGHAI, CHINA & SAN FRANCISCO, USA

Advertisements

Голос Св. Иоанна Максимовича (Russian)

10296731_666957996703052_6650168901171235027_n

Голос Св. Иоанна Максимовича

StJohnatdesk

Святой Иоанн Максимович, Всемирный Санкт Любви

photo

От Марии Чала:

https://www.facebook.com/groups/BlessedJohnMaximovitch/

Samuel Boardman Sunrise-M

unknown-7

https://stjohnmaximovitchofsanfrancisco.wordpress.com &

http://gkiouzelis.wordpress.com

Μιχαήλ Νεντέλσκυ, Νότια Dakota, ΗΠΑ: Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς σταματάει ένα μεγάλο ελάφι

http://animalsofmyheart.wordpress.com

ANIMALS OF MY HEART

339969-svetik

johnww

Μιχαήλ Νεντέλσκυ, Νότια Dakota, ΗΠΑ:

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς σταματάει ένα μεγάλο ελάφι

«Οἱ φωτογραφίες τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς ἔφθάσαν ἀκριβῶς τή στιγμή πού ἀναχωρήσαμε ἀπό τήν Εὐρώπη. Ἤμασταν λίγο καχύποπτοι, ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀσφάλεια τῶν ἀεροπλάνων, τῶν αὐτοκινήτων, τῶν λεωφορείων καί τῶν τραίνων καί ἐμπιστευθήκαμε τή βοήθεια περισσότερο τοῦ πολιταξιδευμένου Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς. Γι’ αὐτό χαρήκαμε ἰδιαίτερα πού θά μπορούσαμε νά πάρουμε τή φωτογραφία του μαζί μας, στά ταξίδια μας.

Ἔνας φίλος μας, ὁ Μ., μᾶς διηγήθηκε τή θαυματουργική του διάσωσι ἀπό αὐτοκινητιστικό δυστύχημα πού τοῦ ἔκανε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς. Ὀ Μ. ὁδηγοῦσε τό αὐτοκίνητό του τή νύκτα κι ἔτρεχε μέ μεγάλη ταχύτητα, ὅταν ξαφνικά, πετάχτηκε μπροστά του ἕνα μεγαλόσωμο ἐλάφι ἀπό τό πλάϊ τοῦ δρόμου καί ὄρμησε πάνω στό αὐτοκίνητο! Αλλά πρίν τό ζῶο ἀγγίξει τό αὐτοκίνητο, ξαφνικά σταμάτησε καί τήν ἴδια στιγμή ὁ Μ. ἔνοιωσε ἐνστικτωδῶς τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς».

Μιχαήλ Νεντέλσκυ

25 Ἰανουαρίου 1974

Νότια Dakota, ΗΠΑ

Πηγή:

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Ἐπίσκοπος Σαγγάης καί Σάν Φρανσίσκο, ὁ Θαυματουργός

ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νεκταρίου Φωκίδος

Τρίκορφο 2009

Λίγα λόγια για τα θαύματα του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς

http://orthodoksa-istologia.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Flowers From Africa

____20110701_1544035297

Λίγα λόγια για τα θαύματα του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς

«Ἡ Ἀδελφότητα τοῦ Ἁγίου Γερμανοῦ στήν Ἀλάσκα, ἀνέλαβε μετά τόν Ἐπίσκοπο Σάββα, νά συγκεντρώση τό ὑλικό σχετικά μέ τό βίο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς καί πάμπολλοι ἄνθρωποι, ἀπό διάφορες ἐθνικότητες, ἐπικοινώνησαν μέ τήν Ἀδελφότητα αὐτή καί πρόσθεσαν τήν προσωπική τους μαρτυρία, ξεχωριστά ὁ καθένας, παρόλο πού δέν γνώριζαν προσωπικά τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς. Οἱ διηγήσεις τους μαρτυροῦν τήν ὅλο καί αὐξανόμενη εὐλάβεια γι’ αὐτόν τό μεγάλο  θαυματουργό τῶν καιρῶν μας καί πιστοποιοῦν τή δυναμική του μεσιτεία στίς ἀνάγκες καί στίς δοκιμασίες τους. Ἕνα ἀπό τά πιό συγκινητικά καί ἐντυπωσικακά χαρακτηριστικά τοῦ Ἁγ. Ἰωάνννη Μαξίμοβιτς, εἶναι πολύ ἁπλά ἡ παρουσία του ἀνάμεσά μας, ἀκόμα καί τώρα πού δέν ὑπάρχει πιά στή γῆ. Εἶναι ὁλοφάνερο, ὅπως εἶπε καί ἕνας ἀπό τούς Ἱεράρχες τήν ἡμέρα τῆς κηδείας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς, ὅτι δέν εἶναι νεκρός, ἀλλά ζωντανός καί ὅτι μέ κάθε τρόπο, ἀποκαλύπτει τόν ἑαυτό του σέ ὅποιον πιστεύει στήν ἁγιότητά του.

Πολλές ἀπό τίς μαρτυρίες πού ἀκολουθοῦν, καταγράφουν ἐκπληκτικά θαύματα, πού ἔκανε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, εἴτε ἐν ζωῇ, εἴτε μετά τήν κοίμησί του. Καί ἄλλες καταγράφουν σχετικά “μικρές” ἐνδείξεις ὅτι οἱ πιστοί ἄνθρωποι τόν ἐπικαλοῦνται σάν ἅγιο καί ὅτι ἐκεῖνος τούς ἀπαντᾶ στίς προσευχές τους, τούς ἐπισκέπτεται, τούς ἐμφανίζεται μπροστά τους καί τούς ἐμπνέει στό δρόμο τῆς ταπεινώσεως καί τῆς ἁγιότητος τῆς ἀληθινῆς Ὀρθοδοξίας. Αὐτές οἱ μαρτυρίες συγκεντρωμένες μαζί, φτιάχνουν μιά φωτεινή καί ἐλκυστική εἰκόνα τῆς Ὀρθόδοξης ἁγιοτητος. Εἶναι μιά εἰκόνα πού παρουσιάζεται ἀπό ὅλες τίς  πλευρές, μέσα ἀπό τή σκοπιά ἀνθρώπων μέ διαφορετικό ἐπίπεδο, οἱ ὁποῖοι μέσα ἀπό τήν ἁπλότητα τῆς καρδιᾶς τους δέν μποροῦν νά κρύψουν τήν ἀγάπη τους καί τήν ἐμπιστοσύνη τους γιά τόν Ἄγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς. Οἱ ἐκδότες ἔχουν τήν στενή ἐπαφή μέ τούς μάρτυρες αὐτῶν τῶν θαυμάτων κι ἔτσι παίρνουν πάνω τους ὅλη τήν εὐθύνη γιά τήν ἀλήθεια αὐτῶν τῶν μαρτυριῶν. Οἱ πρῶτες ἑπτά μαρτυρίες συγκεντρώθηκαν ἀπό τήν Ἀδελφότητα τοῦ Ἁγίου Γερμανοῦ, λίγα χρόνια μετά τήν κοίμησι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς καί εἲναι καταγραφές θαυμάτων πού σχετίζονται μέ τόν τάφο του. Τό θαῦμα πού περιγράφεται στή μαρτυρία 8, συνέβη σέ μιά οἰκογένεια, καθώς γύριζε ἀπό τόν τάφο τοῦ Ἁγίου . Οἱ μαρτυρίες τῶν θαυμάτων  ἀπό  τό 9 ὥς τό 16 εἶναι ἀπό τό τελευταῖο κεφάλαιο τῆς βιογραφίας τοῦ Ἀγίου στά ρωσικά, τό ὁποῖο ἔγραψε ὁ Ἐπίσκοπος Σάββας καί ἐξέδωσε ἡ Ἀδελφότητα τοῦ Ἁγίου Γερμανοῦ τό 1976, κατά τήν ἐπέτειο τῶν 10 χρόνων ἀπό τήν κοίμησί τοῦ Ἁγίου. Τά θαύματα 7-100 συμπεριλαμβάνουν ἄλλες μαρτυρίες πού συνέλεξε ἡ Ἀδελφότητα τοῦ Ἁγίου Γερμανοῦ μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου καί πολλά ἀπό τά ὁποια ἔχουν ἀναφερθῆ στίς σελίδες τοῦ περιοδικοῦ Orthodox Word. Ἀκόμα καί αὐτή τή στιγμή, τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς συνεχίζουν νά καταγράφονται».

ΠΗΓΗ:

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Ἐπίσκοπος Σαγγάης καί Σάν Φρανσίσκο, ὁ Θαυματουργός

ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νεκταρίου Φωκίδος

Τρίκορφο 2009

Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ (FR. SERAPHIM ROSE): Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

 images-7

http://gkiouzelis.wordpress.com

π. Σεραφείμ Ρόουζ (Fr. Seraphim Rose, California):

«Ὅταν ἀκούστηκε ἡ εἴδησι ὅτι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς κοιμήθηκε, φαινόταν ἀπίστευτη στούς ἀνθρώπους πού τόν γνώριζαν καί τόν ἀγαποῦσαν. Αὐτή ἡ ἄρνησι νά πιστέψουν τό γεγονός τῆς κοιμήσεώς του ἦταν περισσότερο ἀπό ἀντίδρασι, ἐπειδή δέν τό περίμεναν! Οἱ ἄνθρωποι πούἦταν κοντά του, εἶχαν ἀνεξήγητα διαμορφώσει τήν ἀντίληψι ὅτι αὐτός ὁ στύλος τῆς Ἐκκλησίας, αὐτός ὁ Ἅγιος ἄνθρωπος, πούἦταν πάντοτε διαθέσιμος γιά αὐτούς καί γιά ὅλο τό ποίμνιό του, δέν θά ἔφευγε ποτέ ἀπό κοντά τους! Πίστευαν ὅτι ποτέ δέν θά ἐρχόταν ἡ στιγμή πού δέν θά μποροῦσαν νά τοῦ μιλήσουν, νά συζητήσουν μαζί του, νά πάρουν τή συμβουλή καί τήν παρηγοριά του. Ἡ πραγματικότητα, ὅμως, αὐτοῦ τοῦ κόσμου εἶναι, ὅτι ὁ κάθε ἄνθρωπος πού ζεῖ πρέπει καί νά πεθάνη. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς ἔζησε ἔτσι στήν ἐπίγεια ζωή του, ὥστε ἦταν πάντοτε προετοιμασμένος γιά τήν πραγματικότητα αὐτή τοῦ θανάτου. Οἱ ἄλλοι περίμεναν ἀπό αὐτόν ὅτι γιά πολλά χρόνια ἀκόμα θά ὑπηρετοῦσε μέ καρποφόρα ἀποτελέσματα τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἴδιος, ὅμως, ἐπειδή εἶχε τό προορατικό χάρισμα, ἤδη ἑτοίμαζε τήν ἀναχώρησί του ἀπό τή ζωή, γνωρίζοντας τήν ἀκριβή ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του. Ὁ διευθυντής τοῦ ὀρφανοτροφείου, μέσα στό ὁποῖο διέμενε ὁ Ἄγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, εἶχε ἐκφράσει στό Βλαντίκα (=πάτερ, Γέροντας) τήν ἐπιθυμία νά διοργανώση μιά ἐπισκοπική συνάντησι, τήν ἄνοιξι τοῦ 1966. Καί ὁ Βλαντίκα χαρακτηριστικά τοῦ ἀπάντησε: “Δέν θά εἶμαι εδῶ τότε”. Τό Μάιο τοῦ 1966 μία γυναῖκα πού ἤξερε τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς 12 χρόνια -καί πού σύμφωνα μέ τόν Μητροπολίτη Φιλάρετο ἡ μαρτυρία της εἶναι ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης-, εἶχε ἀκούσει τόν ἴδιο τό Βλαντίκα νά λέη: “Σύντομα θά πεθάνω, στά τέλη τοῦ Ἰουνίου… ὄχι ὅμως στό San Francisco, ἀλλά στό Seattle”. Ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος μαρτυρεῖ γιά τόν ἀσυνήθιστο τρόπο πού τόν ἀποχαιρέτισε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, ὅταν γύρισε στό San Francisco ἀπό τήν τελευταία συνεδρίασι τῆς Ἱεράς Συνόδου, στή Νέα Ὑόρκη. Μετά ἀπό τή συνηθισμένη δέησι, πρίν ξεκινήση τό ταξίδι του γιά τό Seattle ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, ἀντί να ραντίση μέ ἁγιασμό τόν ἑαυτό του, ὅπως συνήθιζαν νά κάνουν οἱ Ἱεράρχες, ἔσκυψε βαθειά καί ζήτησε ἀπό τόν Μητροπολίτη Φιλάρετο νά τόν ραντίση αὐτός καί κατόπιν, ἀντί νά ἀσπασθῆ ὁ ἕνας τό χέρι τοῦ ἄλλου, ὅπως συνηθίζεται, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς πῆρε μέ σταθερότητα τό χέρι τοῦ Μητροπολίτη καί τό ἀσπάσθηκε ἀποσύροντας τό δικό του (περιοδ. Ορθόδοξη Ρωσία, τεῦχ. 18, 1966). Πάλι τό προηγούμενο βράδυ, πρίν ἀποχωρήση γιά τό Seattle καί τέσσερεις μόλις ἡμέρες πρίν ἀπό τό θάνατό του, ξάφνιασε ἕναν ἄνθρωπο ὅταν, τελειώνοντας τήν προσευχή πού ἔκαναν, τοῦ εἶπε “δέν θά ἀσπασθῆς ξανά τό χέρι μου!”. Ἦταν τά σημάδια πού ἔδειχναν ὅτι ἤξερε πώς ἦρθε ἡ ὥρα νά ἐμφανισθῆ ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ καί ὅτι τό ποίμνιό του πλέον στό San Francisco δέν θά τόν ἔβλεπε ξανά ζωντανό. Στίς 2 Ἰουλίου τοῦ 1966, μετά ἀπό τή Θεία Λειτουργία, ἔμεινε προσευχόμενος στό Ἱερό γιά τρεῖς ὧρες. Στίς 3.55 μ.μ., στό μικρό δωμάτιο πού ἔμενε δίπλα στήν ἐκκλησία καί τό ὁποῖο ἀνῆκε στήν ἐνορία, χωρίς κανένα προηγούμενο σημάδι ἀσθενείας ἤ ὀδύνης, ἄφησε τήν τελευταία του πνοή ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς. Κάποιοι ἄνθρωποι πού βρίσκονταν ἐκεῖ ἄκουσαν ἕνα θόρυβο στό κελλί του, ἔτρεξαν καί τόν εἶδαν νά ἔχη πέσει ἀπό τήν καρέκλα πού καθόταν. Τόν σήκωσαν καί τόν κάθησαν πάλι σέ αὐτήν, ἐκεῖ πού εἰρηνικά ἄφησε τήν τελευταία του πνοή, ἀκριβῶς κάτω ἀπό τή θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Κούρσκ. Ἀκόμη καί στό θάνατο, μιμήθηκε τόν προστάτη του Ἄγιο Ἰωάννη τοῦ Τομπόλσκ.

Τό λείψανο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς ἀναπαύεται στόν ὑπόγειο χῶρο τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ San Francisco τῆς California στίς ΗΠΑ, ἐκεῖ πού ἔχει ἀνοίξει ἕνα νέο κεφάλαιο στήν ἱστορία αὐτοῦ τοῦ ἁγίου ἀνθρώπου. Ὅπως ἀκριβῶς ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, πού εἶχε πεῖ στά πνευματικά του τέκνα νά τόν θεωροῦν ζωντανό μετά τό θάνατό του καί νά τόν ἐπισκέπτονται στόν τάφο του λέγοντάς του ὅ,τι ὑπάρχει μέσα στήν καρδιά τους, ἔτσι καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης μᾶς ἔχει ἀποδείξει ὅτι ἀκούει αὐτούς πού τιμοῦν τή μνήμη του. Λίγο καιρό μετά ἀπό τήν κοίμησί του, κάποιος παλαιός μαθητής του, ὁ π. Ἀμβρόσιος, τόν εἶδε σέ ὄνειρο ἤ σέ ὅραμα, δέν μποροῦσε νά διακρίνη σέ τί ἀπό τά δύο, ντυμένο μέ πασχαλινά ἄμφια, ἐκπέμποντας φῶς καί χαμογελώντας νά θυμιάζη στόν Καθεδρικό Ναό ὅπου τόν εὐλόγησε καί ἀναφώνησε μόνο μία λέξι: “Χαρά!”.

Πρίν περάσουν σαράντα ἡμέρες ἀπό τήν κοίμησί του, ὁ π. Κωνσταντίνος, ὁ ὁποῖος ἦταν γιά μεγάλο διάστημα διάκονος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς καί τώρα πλέον ἱερέας, -πού τελευταῖα ἦταν θυμωμένος μέ τόν Ἅγιο καί ἀμφισβητοῦσε τήν ἁγιότητά του-, τόν εἶδε σέ ὄνειρο λουσμένο μέ ἀκτίνες φωτός γύρω ἀπό τό κεφάλι του, τόσο λαμπερές, πού δέν μποροῦσε νά τίς ἀντικρύση. Πάρα πολοί εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχουν δῆ τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς σέ σημαδιακά ὄνειρα μέ κάποια σημασία ἤ κάποιο μήνυμα γι’ αὐτούς. Κάποιοι ἄλλοι βεβαιώνουν ὅτι τούς ἔχει χαρίσει πολύ μεγάλη βοήθεια. Τό ἐκκλησάκι πού φιλοξενεῖ τό ἅγιο λείψανό του ἔχει γίνει μάρτυρας πολλῶν τέτοιων ἀνθρώπων πού κλαῖνε, ἐξομολογοῦνται, παρακαλοῦν καί δέονται ἐγκάρδια. Ἡ διευθύντρια τοῦ ἱδρύματος “Ὁ Ἅγιος Τύχων Ζαντόνσκ”, ἀφοσιωμένη φίλη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς, Μαρία Σχακμάτοβα, εἶδε ἕνα ἀξιοσημείωτο ὄνειρο. Εἶδε πλῆθος ἀνθρώπων νά κουβαλοῦν τό φέρετρο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς μέσα στό Ναό τοῦ Ἁγίου Τύχωνος. Ὁ Ἅγιος τότε ζωντάνεψε, σηκώθηκε καί πῆγε στήν Ὡραία Πύλη καί εὐλογώντας τόν κόσμο, τούς εἶπε: “παρόλο πού ἔχω πεθάνει, εἶμαι ζωντανός!”.

Εἶναι πάντως ἀκόμα νωρίς γιά νά κατανοήσουμε τό γεγονός, πῶς ἐμεῖς οἱ χλιαροί στήν πίστι καί ἁμαρτωλοί πού ζοῦμε σέ αὐτόν τόν αἰῶνα, γίναμε μάρτυρες ἑνός τόσο θαυμαστοῦ φαινομένου -τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου ἑνός ἁγίου! Εἶναι σάν νά ἔχουν ἐπιστρέψει στή γῆ τά πρῶτα Χριστιανικά χρόνια, εἶναι σάν δεῖγμα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, χθές καί σήμερον, ὁ Αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνες! (Ἑβρ 13, 8)».

Εὐγένιος Ρόουζ, 1966 (Ὁ μετέπειτα ἱερομόναχος π. Seraphim Rose)

ΠΗΓΗ:

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Ἐπίσκοπος Σαγγάης καί Σάν Φρανσίσκο, ὁ Θαυματουργός

ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νεκταρίου Φωκίδος

Τρίκορφο 2009

 

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ (FR. SERAPHIM ROSE) ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟΦΑΝΗ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

220px-Fr._Serpahim_Rose

π. Seraphim Rose, California

images-4

http://gkiouzelis.wordpress.com

… Ό Ευγένιος ένιωσε αμέσως την αλλαγή. Όταν πήγαινε στις Ακολουθίες στον καθεδρικό ναό, έβλεπε το νέο επίσκοπο να συμμετέχει με όλη την καρδιά του- μερικές φορές μάλιστα, αφιέρωνε Λειτουργίες σε σχετικά άγνωστους άγιους, ειδικά δυτικοευρωπαίους. Υπήρχε κάτι απόκοσμο σ’ αυτόν τον μικροσκοπικό σκυφτό άνδρα, ό όποιος σύμφωνα με τα κοσμικά κριτήρια δεν έμοιαζε τόσο «αξιοσέβαστος».

Τα μαλλιά του αρχιεπισκόπου Ιωάννη ήταν ακατάστατα, το κάτω χείλος του προεξείχε και είχε μια αισθητή δυσκολία στην άρθρωση πού καθιστούσε τον λόγο του σχεδόν ακατάληπτο για τούς ακροατές του. Μερικές φορές μάλιστα κυκλοφορούσε ξυπόλητος, γεγονός για το όποιο δεχόταν δριμεία κριτική. Αντί της λαμπερής και διακοσμημένης με πολύτιμους λίθους μίτρας πού έφεραν άλλοι επίσκοποι, εκείνος φορούσε ένα καπέλο «πτυσσόμενο» και στολισμένο με εικόνες κεντημένες από τα ορφανά του. Το ύφος του ήταν μερικές φορές αυστηρό, αλλά συχνά έβλεπες να λάμπει στα μάτια του ένα παιχνίδισμα χαράς, ιδίως όταν βρισκόταν κοντά σε παιδιά.

Παρά το πρόβλημα ομιλίας του, είχε απίστευτη επικοινωνία με τα παιδιά, τα όποια τού ήταν απολύτως αφοσιωμένα. Υπήρξαν περιστάσεις πού οι κληρικοί ένιωθαν άβολα βλέποντάς τον στην μέση τής ακολουθίας, να σκύβει και να παίζει με κάποιο μικρό παιδί (ποτέ όμως μέσα στον ιερό).

Ό Ευγένιος, σχολιάζοντας μετά από χρόνια τις φαινομενικά παράξενες κινήσεις τού αρχιεπισκόπου, έγραφε: «Αν και δεν τις καταλάβαινα, διέβλεπα σ’ αυτές κάτι βαθύτερο- και μού δίδαξαν να μην είμαι ικανοποιημένος μόνο με την τέλεση τού τυπικού μέρους των ακολουθιών… ».’ Τέτοιες κινήσεις είχαν σχέση μ’ αυτό πού είναι γνωστό στην ορθόδοξη Παράδοση ως «διά Χριστού σαλότητα»: ή αποκήρυξη τής «σοφίας τού κόσμου τούτου» προς χάριν τής σοφίας τού Θεού.

Ό αρχιεπίσκοπος Ιωάννης έκρυβε πολλά περισσότερα χαρίσματα από όσα φανέρωνε το παράξενο παρουσιαστικό του. Ό Ευγένιος και ό Γκλέμπ άκουσαν από το ποίμνιο του ιστορίες που άφηναν να φανεί καλύτερα ή αφανής εν Θεώ ζωή του. Οι ιστορίες αυτές έμοιαζαν σαν να έβγαιναν κατευθείαν μέσα από τις Πράξεις των Αποστόλων κι όμως συνέβαιναν τώρα στους εσχάτους καιρούς.

Ό αρχιεπίσκοπος Ιωάννης ήταν ένας αυστηρός ασκητής, πάντα άγρυπνος και γρηγορών ενώπιον του Θεού και αδιάλειπτα προσευχόμενος. Έτρωγε μια φορά το εικοσιτετράωρο – τα μεσάνυχτα – και ποτέ δεν ξάπλωνε σε κρεβάτι. Τις νύχτες τις περνούσε συνήθως προσευχόμενος και όταν απόκαμε εξουθενωμένος, έκλεβε λίγες ώρες ύπνου πριν το χάραμα καθισμένος στην καρέκλα ή κουλουριασμένος στον πάτωμα στην γωνία του δωματίου, κάτω από το εικονοστάσι. Με το πού ξυπνούσε, έριχνε κρύο νερό στον πρόσωπο του και άρχιζε την Θεία Λειτουργία την όποια τελούσε ανελλιπώς κάθε μέρα χωρίς ποτέ να απουσιάζει.

Το γεγονός ότι ήταν θαυματουργός ήταν ευρύτερα γνωστό. Οπουδήποτε κι ανελλιπώς είχε πάει – Κίνα, Φιλιππίνες, Ευρώπη, Αφρική και Αμερική – αμέτρητες θεραπείες πραγματοποιήθηκαν μέσα από τις προσευχές του. Έσωσε πολλούς ανθρώπους από επικείμενο κίνδυνο, χάρις στην πληροφορία πού του αποκάλυψε ό Θεός. Ορισμένες φορές είχε εμφανιστεί σε ανθρώπους πού τον είχαν ανάγκη όταν, σύμφωνα με τούς φυσικούς νόμους, ήταν αδύνατο να βρεθεί κοντά τους εκείνες τις στιγμές. Επίσης τον είχαν δει στο ιερό να αιωρείται πάνω από το έδαφος στην διάρκεια της προσευχής, περιβαλλόμενος από ουράνιο φως.

Όπως σημείωσε αργότερα ό Ευγένιος, τέτοια θαύματα δεν ήταν από μόνα τους άξια προσοχής: «Όλα αυτά μπορούν εύκολα να τα μιμηθούν απατεώνες θαυματοποιοί… Στην περίπτωση του αρχιεπισκόπου Ιωάννη, όσοι πίστεψαν μέσα από εκείνον συγκινήθηκαν όχι κυρίως από τα θαύματά του, όσο από κάτι σ’ αυτόν πού μιλούσε στις καρδιές τους».

Ό Ευγένιος άκουσε ιστορίες για τη βαθύτατη συμπόνια του αρχιεπισκόπου: πώς είχε πάει στις πιο επικίνδυνες περιοχές της Σαγκάης για να σώσει παραμελημένα παιδιά από οίκους ανοχής και άλλα εγκαταλελειμμένα σε κάδους σκουπιδιών- για περιπτώσεις συναισθηματικά τραυματισμένων παιδιών πού κλείστηκαν στον εαυτό τους αφότου έγιναν αυτόπτες μάρτυρες βιαιοπραγιών, πολέμων, επαναστάσεων κι όμως άνθιζαν με μια μόνο λέξη από τα χείλη του- για τις επισκέψεις πού έκανε πάντα σε αρρώστους στα νοσοκομεία μετά από’ τις oποιες, πιστοί και άπιστοι θεραπεύονταν με τη χάρη πού ανέβλυζε από’ αυτόν για περιπτώσεις σκληρόκαρδων εγκληματιών πού ξαφνικά και ανεξήγητα ξεσπούσαν σε λυγμούς, μόλις τον έβλεπαν να τούς επισκέπτεται έναν προς έναν στη φυλακή,  και δεν τον είχαν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους. Συνήθιζε πάντα να κάνει βόλτες όλη τη νύχτα, σταματώντας μπροστά στα δωμάτια των ανθρώπων για να τούς ευλογήσει και να προσευχηθεί γι’ αυτούς, ενώ εκείνοι συνέχιζαν τον ύπνο τους δίχως να τον αντιλαμβάνονται.

Όπως στην παραβολή του Χριστού για τον άνθρωπο πού ρίχνει σπόρους στη γη και αργότερα βλέπει να βλασταίνουν φυτά και να μεγαλώνουν με τρόπο πού και ό ίδιος δεν ξέρει («και ό σπόρος βλαστάνη και μηκύνηται ως ουκ οιδεν αυτός» Κατά Μάρκον 4:27), έτσι οι γενναίες πράξεις αγάπης και ελέους τού αρχιεπισκόπου Ιωάννη συνέχισαν να φέρνουν αναπάντεχες ευλογίες του Θεού στις ζωές των ανθρώπων. Έναν από’ τα παιδιά πού είχε σώσει ό αρχιεπίσκοπος από τις παραδομένες στην εγκληματικότητα τρωγλοσυνοικίες της Σαγκάης, ό Βλαδίμηρος Τένκεβιτς, ήταν τον πρόσωπο πού χρόνια αργότερα έγινε αφορμή να συναντηθούν ό Ευγένιος με τον Γκλέμπ.

ΠΗΓΗ:

Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ

Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ

ΤΟΜΟΣ Α´

ΜΑΡΙΑ ΜΟΣΤΙΚΟ, WASHINGTON, ΗΠΑ: ΔΙΕΙΓΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

palm-beach-barrenjoey-0003

http://gkiouzelis.wordpress.com

Μαρία Μοστίκο, Washington, ΗΠΑ:

«Ἡ πρώτη μου συνάντησι μέ τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς ἔγινε, ἐνῶ ἤμουν πολύ ἄρρωστη. Τό 1953, στή Ν. Υόρκη, ὑποβλήθηκα σέ μία ἀνεπιτυχή ἐπέμβασι στό ἀριστερό μου μάτι, στό ὁποίο εἶχα καταράκτη. Γιά πολλούς μῆνες κινδύνευα νά τυφλωθώ. Τελικά, εἰσήχθηκα καί πάλι στό νοσοκομεῖο, ὅπου μοῦ ἔκαναν μία θεραπεία πού ὀνομαζόταν “σόκ” καί ἡ ὁποία, εἶχε ἀποτέλεσμα νά φθάσω στά πρόθυρα του θανάτου. Παρόλα αυτά, μετά τή θεραπεία μπορούσα τουλάχιστον να ἀνοίγω τὀ μάτι μου, ἀλλά τότε ἐμφανίστηκε μιά ἄλλη ἀτυχία, τό γλαύκωμα… Καί πάλι ἐγχειρίστηκα, προκειμένου νά ἀφαιρέσουν τό ὑγρό πού εἶχε συσσωρευθῆ μέσα στό μάτι καί μοῦ εἶπαν ὅτι αὐτή τήν ἐπέμβασι θά πρέπη νά τήν ἐπαναλαμβάνω κάθε χρόνο.

Θά πρέπη να προσθέσω ὅτι καί στήν ἀρχή, ὅταν ἄρχισε ἡ μόλυνσι καί καθώς αὐξανόταν ἡ πίεσι στό μάτι, συνοδευόταν ἀπό φρικτούς πόνους,πού δέν μέ ἄφηναν οὔτε να κοιμηθῶ, οὔτε να δουλέψω. Καί φυσικά σέ αὐτό τό διάστημα, ἡ οικονομική μας κατάστασι ἦταν φρικτή.

Ἔτσι εἶχαν τά πράγματα ὅταν ἄκουσα γα΄τήν ἄφιξι ἀπό τήν Εὐρώπη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς καί πήγαμε στή Ρωσική Συνοδική Ἐκκλησία ὅπου θά λειτουργοῦσε. Μετά τήν ἀκολουθία, ὁ σύζυγός μου μέ πῆγε στόν Ἅγιο. Τοῦ εἶπα σύντομα γιά τό πρόβλημά μου καί τοῦ ζήτησα νά προσεύχεται γιά μένα. Πρός μεγάλη μου ἔκπληξι, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, πού δέν μέ ἤξερε καθόλου, μέ εὐλόγησε λέγοντας τό ὄνομά μου! Ἀφοῦ πῆρα τήν εὐλογία του, πῆγα στό νοσοκομεῖο γιά τήν ἐπέμβασι, νοιώθωντας μέσα μου βαθειά γαλήνη. Χάρις στίς προσευχές τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς, ὁ Θεός μέ ἐλέησε καί ἐκείνη ἦταν ἡ τελευταία ἐπέμβασι πού ἔκανα. Ἀπό τότε, 17 χρόνια τώρα, δέν χρειάστηκε νά κάνω καμμιά ἄλλη!

Μετά ἀπό αὐτό συμπεριλάβαμε καί τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς στίς προσευχές μας, ὅπως κάναμε καί γιά ἅλλους κληρικούς καί λαϊκούς.

Ἀφοῦ πέρασε κάποιο διάστημα καί ἐπειδή αἰσθανόμασταν, ἰδιαίτερα ὁ σύζυγός μου, ἐξουθενωμένοι, σκεφθήκαμε νά συντομεύσουμε κάπως τίς προσευχές μας… Ὁ πονηρός μέ ἔβαλε νά σκεφθῶ καί νά προτείνω στόν ἄνδρα μου: “Ὁ Βλαντίκα Ἰωάννης εἶναι Ἅγιος ἄνθρωπος καί δέν χρειάζεται τίς ἀνάξιες προσευχές μας”.

Στήν βραδινή μας προσευχή δέν μνημονεύσαμε τόν Βλαντίκα (=πάτερ) Ἰωάννη, μαζί μέ ἀρκετά ἄλλα πρόσωπα πού συνήθως μνημονεύαμε.

Μετά τήν προσευχή μας ξάπλωσα. Εἶχα σχεδόν ἀποκοιμηθῆ, ὅταν ξαφνικά βλέπω τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς (πού ἤξερα ὅτι τότε βρισκόταν στήν Εὐρώπη), μέ τό μαῦρο μανδύα του καί τό σταυρό στό δεξί του χέρι. Ἔτρεξα χαρούμενη γιά νά πάρω τήν εὐχή του, ἀλλά ἐκεῖνος μοῦ εἶπε: “Ὄχι! Δέν μέ χρειάζεσαι τώρα καί δέν θά σοῦ δώσω τήν εὐχή μου. Ὅταν μέ χρειάζόσουν, ἐγώ σέ εὐλόγησα, καί ἴσως ἄν ποτέ μέ χρειασθῆς στό μέλλον, τότε πάλι νά ἔρθης νά σέ εὐλογήσω” καί μέ αὐτές τίς λέξεις ὁ Ἅγιος ἔφυγε, χωρίς νά μοῦ δώση τήν εὐχή του.

Φυσικά, δέν μποροῦσα πλέον νά κοιμηθῶ καί σκεφτόμουν συνεχῶς, ἡ ἀνάξια, τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί τά λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅτι θά πρέπη νά προσευχόμαστε τόσο γιά τούς διδασκάλους μας, ὅσο καί γιά ὅλους τούς ἄλλους.

Τό πρωΐ, φοβισμένη, ἀνέφερα στόν ἄνδρα μου τό ὄνειρο ἤ τό ὅραμα -δέν γνωρίζω τί ἦταν- καί ἀπό ἐκείνη τή στιγμή δέν πάψαμε νά μνημονεύουμε τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς. Ὅπως τότε πού ζοῦσε, ἔτσι προσευχόμαστε καί τώρα, μετά τήν κοίμησί του, παρακαλώντας τόν Κύριο, μέ τίς πρεσβείες τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς, νά σώση καί νά χαρίση ἔλεος καί σέ ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς.

Λίγο καιρό ἀργότερα ἀπό αὐτό τό περιστατικό, ἀκούσαμε ὅτι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης εἶχε φτάσει καί θά λειτουργοῦσε στήν ἐκκλησία τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, στό Brooklyn. Πήγαμε ἐκεῖ μέ τό σύζυγό μου. Φοβόμουν τόσο πολύ νά πλησιάσω τόν Ἅγιο γιά νά ζητήσω τήν εὐχή του. Παρόλα αὐτά, ἐκεῖνος μέ κοίταξε μέ καλόσύνη καί μέ χαρά μέ εὐλόγησε!

Ἅγιε μου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς, προσευχήσου γιά ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς, μπροστά στό θρόνο τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ, νά μή μᾶς ἐγκαταλείψη, ἀλλά νά ἐνδυναμώνη τήν πίστι μας καί νά μᾶς δίνη ὑπομονή νά σηκώνουμε τό σταυρό μας, μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μας, γιά νά ἀντιστεκόμαστε στό πνεῦμα τῆς ἀποστασίας τό ὁποῖο διαδίδουν τόσο πολύ οἱ προπομποί τοῦ ἀντιχρίστου στίς ἡμέρες μας…».

Μαρία Μοστίκο,

18 Αὐγούστου 1973,

Washington, ΗΠΑ

ΠΗΓΗ:

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Ἐπίσκοπος Σαγγάης καί Σάν Φρανσίσκο, ὁ Θαυματουργός

ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νεκταρίου Φωκίδος

Τρίκορφο 2009