Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ (FR. SERAPHIM ROSE): Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

 images-7

http://gkiouzelis.wordpress.com

π. Σεραφείμ Ρόουζ (Fr. Seraphim Rose, California):

«Ὅταν ἀκούστηκε ἡ εἴδησι ὅτι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς κοιμήθηκε, φαινόταν ἀπίστευτη στούς ἀνθρώπους πού τόν γνώριζαν καί τόν ἀγαποῦσαν. Αὐτή ἡ ἄρνησι νά πιστέψουν τό γεγονός τῆς κοιμήσεώς του ἦταν περισσότερο ἀπό ἀντίδρασι, ἐπειδή δέν τό περίμεναν! Οἱ ἄνθρωποι πούἦταν κοντά του, εἶχαν ἀνεξήγητα διαμορφώσει τήν ἀντίληψι ὅτι αὐτός ὁ στύλος τῆς Ἐκκλησίας, αὐτός ὁ Ἅγιος ἄνθρωπος, πούἦταν πάντοτε διαθέσιμος γιά αὐτούς καί γιά ὅλο τό ποίμνιό του, δέν θά ἔφευγε ποτέ ἀπό κοντά τους! Πίστευαν ὅτι ποτέ δέν θά ἐρχόταν ἡ στιγμή πού δέν θά μποροῦσαν νά τοῦ μιλήσουν, νά συζητήσουν μαζί του, νά πάρουν τή συμβουλή καί τήν παρηγοριά του. Ἡ πραγματικότητα, ὅμως, αὐτοῦ τοῦ κόσμου εἶναι, ὅτι ὁ κάθε ἄνθρωπος πού ζεῖ πρέπει καί νά πεθάνη. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς ἔζησε ἔτσι στήν ἐπίγεια ζωή του, ὥστε ἦταν πάντοτε προετοιμασμένος γιά τήν πραγματικότητα αὐτή τοῦ θανάτου. Οἱ ἄλλοι περίμεναν ἀπό αὐτόν ὅτι γιά πολλά χρόνια ἀκόμα θά ὑπηρετοῦσε μέ καρποφόρα ἀποτελέσματα τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἴδιος, ὅμως, ἐπειδή εἶχε τό προορατικό χάρισμα, ἤδη ἑτοίμαζε τήν ἀναχώρησί του ἀπό τή ζωή, γνωρίζοντας τήν ἀκριβή ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του. Ὁ διευθυντής τοῦ ὀρφανοτροφείου, μέσα στό ὁποῖο διέμενε ὁ Ἄγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, εἶχε ἐκφράσει στό Βλαντίκα (=πάτερ, Γέροντας) τήν ἐπιθυμία νά διοργανώση μιά ἐπισκοπική συνάντησι, τήν ἄνοιξι τοῦ 1966. Καί ὁ Βλαντίκα χαρακτηριστικά τοῦ ἀπάντησε: “Δέν θά εἶμαι εδῶ τότε”. Τό Μάιο τοῦ 1966 μία γυναῖκα πού ἤξερε τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς 12 χρόνια -καί πού σύμφωνα μέ τόν Μητροπολίτη Φιλάρετο ἡ μαρτυρία της εἶναι ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης-, εἶχε ἀκούσει τόν ἴδιο τό Βλαντίκα νά λέη: “Σύντομα θά πεθάνω, στά τέλη τοῦ Ἰουνίου… ὄχι ὅμως στό San Francisco, ἀλλά στό Seattle”. Ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος μαρτυρεῖ γιά τόν ἀσυνήθιστο τρόπο πού τόν ἀποχαιρέτισε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, ὅταν γύρισε στό San Francisco ἀπό τήν τελευταία συνεδρίασι τῆς Ἱεράς Συνόδου, στή Νέα Ὑόρκη. Μετά ἀπό τή συνηθισμένη δέησι, πρίν ξεκινήση τό ταξίδι του γιά τό Seattle ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, ἀντί να ραντίση μέ ἁγιασμό τόν ἑαυτό του, ὅπως συνήθιζαν νά κάνουν οἱ Ἱεράρχες, ἔσκυψε βαθειά καί ζήτησε ἀπό τόν Μητροπολίτη Φιλάρετο νά τόν ραντίση αὐτός καί κατόπιν, ἀντί νά ἀσπασθῆ ὁ ἕνας τό χέρι τοῦ ἄλλου, ὅπως συνηθίζεται, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς πῆρε μέ σταθερότητα τό χέρι τοῦ Μητροπολίτη καί τό ἀσπάσθηκε ἀποσύροντας τό δικό του (περιοδ. Ορθόδοξη Ρωσία, τεῦχ. 18, 1966). Πάλι τό προηγούμενο βράδυ, πρίν ἀποχωρήση γιά τό Seattle καί τέσσερεις μόλις ἡμέρες πρίν ἀπό τό θάνατό του, ξάφνιασε ἕναν ἄνθρωπο ὅταν, τελειώνοντας τήν προσευχή πού ἔκαναν, τοῦ εἶπε “δέν θά ἀσπασθῆς ξανά τό χέρι μου!”. Ἦταν τά σημάδια πού ἔδειχναν ὅτι ἤξερε πώς ἦρθε ἡ ὥρα νά ἐμφανισθῆ ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ καί ὅτι τό ποίμνιό του πλέον στό San Francisco δέν θά τόν ἔβλεπε ξανά ζωντανό. Στίς 2 Ἰουλίου τοῦ 1966, μετά ἀπό τή Θεία Λειτουργία, ἔμεινε προσευχόμενος στό Ἱερό γιά τρεῖς ὧρες. Στίς 3.55 μ.μ., στό μικρό δωμάτιο πού ἔμενε δίπλα στήν ἐκκλησία καί τό ὁποῖο ἀνῆκε στήν ἐνορία, χωρίς κανένα προηγούμενο σημάδι ἀσθενείας ἤ ὀδύνης, ἄφησε τήν τελευταία του πνοή ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς. Κάποιοι ἄνθρωποι πού βρίσκονταν ἐκεῖ ἄκουσαν ἕνα θόρυβο στό κελλί του, ἔτρεξαν καί τόν εἶδαν νά ἔχη πέσει ἀπό τήν καρέκλα πού καθόταν. Τόν σήκωσαν καί τόν κάθησαν πάλι σέ αὐτήν, ἐκεῖ πού εἰρηνικά ἄφησε τήν τελευταία του πνοή, ἀκριβῶς κάτω ἀπό τή θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Κούρσκ. Ἀκόμη καί στό θάνατο, μιμήθηκε τόν προστάτη του Ἄγιο Ἰωάννη τοῦ Τομπόλσκ.

Τό λείψανο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς ἀναπαύεται στόν ὑπόγειο χῶρο τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ San Francisco τῆς California στίς ΗΠΑ, ἐκεῖ πού ἔχει ἀνοίξει ἕνα νέο κεφάλαιο στήν ἱστορία αὐτοῦ τοῦ ἁγίου ἀνθρώπου. Ὅπως ἀκριβῶς ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, πού εἶχε πεῖ στά πνευματικά του τέκνα νά τόν θεωροῦν ζωντανό μετά τό θάνατό του καί νά τόν ἐπισκέπτονται στόν τάφο του λέγοντάς του ὅ,τι ὑπάρχει μέσα στήν καρδιά τους, ἔτσι καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης μᾶς ἔχει ἀποδείξει ὅτι ἀκούει αὐτούς πού τιμοῦν τή μνήμη του. Λίγο καιρό μετά ἀπό τήν κοίμησί του, κάποιος παλαιός μαθητής του, ὁ π. Ἀμβρόσιος, τόν εἶδε σέ ὄνειρο ἤ σέ ὅραμα, δέν μποροῦσε νά διακρίνη σέ τί ἀπό τά δύο, ντυμένο μέ πασχαλινά ἄμφια, ἐκπέμποντας φῶς καί χαμογελώντας νά θυμιάζη στόν Καθεδρικό Ναό ὅπου τόν εὐλόγησε καί ἀναφώνησε μόνο μία λέξι: “Χαρά!”.

Πρίν περάσουν σαράντα ἡμέρες ἀπό τήν κοίμησί του, ὁ π. Κωνσταντίνος, ὁ ὁποῖος ἦταν γιά μεγάλο διάστημα διάκονος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς καί τώρα πλέον ἱερέας, -πού τελευταῖα ἦταν θυμωμένος μέ τόν Ἅγιο καί ἀμφισβητοῦσε τήν ἁγιότητά του-, τόν εἶδε σέ ὄνειρο λουσμένο μέ ἀκτίνες φωτός γύρω ἀπό τό κεφάλι του, τόσο λαμπερές, πού δέν μποροῦσε νά τίς ἀντικρύση. Πάρα πολοί εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχουν δῆ τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς σέ σημαδιακά ὄνειρα μέ κάποια σημασία ἤ κάποιο μήνυμα γι’ αὐτούς. Κάποιοι ἄλλοι βεβαιώνουν ὅτι τούς ἔχει χαρίσει πολύ μεγάλη βοήθεια. Τό ἐκκλησάκι πού φιλοξενεῖ τό ἅγιο λείψανό του ἔχει γίνει μάρτυρας πολλῶν τέτοιων ἀνθρώπων πού κλαῖνε, ἐξομολογοῦνται, παρακαλοῦν καί δέονται ἐγκάρδια. Ἡ διευθύντρια τοῦ ἱδρύματος “Ὁ Ἅγιος Τύχων Ζαντόνσκ”, ἀφοσιωμένη φίλη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς, Μαρία Σχακμάτοβα, εἶδε ἕνα ἀξιοσημείωτο ὄνειρο. Εἶδε πλῆθος ἀνθρώπων νά κουβαλοῦν τό φέρετρο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς μέσα στό Ναό τοῦ Ἁγίου Τύχωνος. Ὁ Ἅγιος τότε ζωντάνεψε, σηκώθηκε καί πῆγε στήν Ὡραία Πύλη καί εὐλογώντας τόν κόσμο, τούς εἶπε: “παρόλο πού ἔχω πεθάνει, εἶμαι ζωντανός!”.

Εἶναι πάντως ἀκόμα νωρίς γιά νά κατανοήσουμε τό γεγονός, πῶς ἐμεῖς οἱ χλιαροί στήν πίστι καί ἁμαρτωλοί πού ζοῦμε σέ αὐτόν τόν αἰῶνα, γίναμε μάρτυρες ἑνός τόσο θαυμαστοῦ φαινομένου -τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου ἑνός ἁγίου! Εἶναι σάν νά ἔχουν ἐπιστρέψει στή γῆ τά πρῶτα Χριστιανικά χρόνια, εἶναι σάν δεῖγμα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, χθές καί σήμερον, ὁ Αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνες! (Ἑβρ 13, 8)».

Εὐγένιος Ρόουζ, 1966 (Ὁ μετέπειτα ἱερομόναχος π. Seraphim Rose)

ΠΗΓΗ:

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Ἐπίσκοπος Σαγγάης καί Σάν Φρανσίσκο, ὁ Θαυματουργός

ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νεκταρίου Φωκίδος

Τρίκορφο 2009

 

Advertisements

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ (FR. SERAPHIM ROSE) ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟΦΑΝΗ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

220px-Fr._Serpahim_Rose

π. Seraphim Rose, California

images-4

http://gkiouzelis.wordpress.com

… Ό Ευγένιος ένιωσε αμέσως την αλλαγή. Όταν πήγαινε στις Ακολουθίες στον καθεδρικό ναό, έβλεπε το νέο επίσκοπο να συμμετέχει με όλη την καρδιά του- μερικές φορές μάλιστα, αφιέρωνε Λειτουργίες σε σχετικά άγνωστους άγιους, ειδικά δυτικοευρωπαίους. Υπήρχε κάτι απόκοσμο σ’ αυτόν τον μικροσκοπικό σκυφτό άνδρα, ό όποιος σύμφωνα με τα κοσμικά κριτήρια δεν έμοιαζε τόσο «αξιοσέβαστος».

Τα μαλλιά του αρχιεπισκόπου Ιωάννη ήταν ακατάστατα, το κάτω χείλος του προεξείχε και είχε μια αισθητή δυσκολία στην άρθρωση πού καθιστούσε τον λόγο του σχεδόν ακατάληπτο για τούς ακροατές του. Μερικές φορές μάλιστα κυκλοφορούσε ξυπόλητος, γεγονός για το όποιο δεχόταν δριμεία κριτική. Αντί της λαμπερής και διακοσμημένης με πολύτιμους λίθους μίτρας πού έφεραν άλλοι επίσκοποι, εκείνος φορούσε ένα καπέλο «πτυσσόμενο» και στολισμένο με εικόνες κεντημένες από τα ορφανά του. Το ύφος του ήταν μερικές φορές αυστηρό, αλλά συχνά έβλεπες να λάμπει στα μάτια του ένα παιχνίδισμα χαράς, ιδίως όταν βρισκόταν κοντά σε παιδιά.

Παρά το πρόβλημα ομιλίας του, είχε απίστευτη επικοινωνία με τα παιδιά, τα όποια τού ήταν απολύτως αφοσιωμένα. Υπήρξαν περιστάσεις πού οι κληρικοί ένιωθαν άβολα βλέποντάς τον στην μέση τής ακολουθίας, να σκύβει και να παίζει με κάποιο μικρό παιδί (ποτέ όμως μέσα στον ιερό).

Ό Ευγένιος, σχολιάζοντας μετά από χρόνια τις φαινομενικά παράξενες κινήσεις τού αρχιεπισκόπου, έγραφε: «Αν και δεν τις καταλάβαινα, διέβλεπα σ’ αυτές κάτι βαθύτερο- και μού δίδαξαν να μην είμαι ικανοποιημένος μόνο με την τέλεση τού τυπικού μέρους των ακολουθιών… ».’ Τέτοιες κινήσεις είχαν σχέση μ’ αυτό πού είναι γνωστό στην ορθόδοξη Παράδοση ως «διά Χριστού σαλότητα»: ή αποκήρυξη τής «σοφίας τού κόσμου τούτου» προς χάριν τής σοφίας τού Θεού.

Ό αρχιεπίσκοπος Ιωάννης έκρυβε πολλά περισσότερα χαρίσματα από όσα φανέρωνε το παράξενο παρουσιαστικό του. Ό Ευγένιος και ό Γκλέμπ άκουσαν από το ποίμνιο του ιστορίες που άφηναν να φανεί καλύτερα ή αφανής εν Θεώ ζωή του. Οι ιστορίες αυτές έμοιαζαν σαν να έβγαιναν κατευθείαν μέσα από τις Πράξεις των Αποστόλων κι όμως συνέβαιναν τώρα στους εσχάτους καιρούς.

Ό αρχιεπίσκοπος Ιωάννης ήταν ένας αυστηρός ασκητής, πάντα άγρυπνος και γρηγορών ενώπιον του Θεού και αδιάλειπτα προσευχόμενος. Έτρωγε μια φορά το εικοσιτετράωρο – τα μεσάνυχτα – και ποτέ δεν ξάπλωνε σε κρεβάτι. Τις νύχτες τις περνούσε συνήθως προσευχόμενος και όταν απόκαμε εξουθενωμένος, έκλεβε λίγες ώρες ύπνου πριν το χάραμα καθισμένος στην καρέκλα ή κουλουριασμένος στον πάτωμα στην γωνία του δωματίου, κάτω από το εικονοστάσι. Με το πού ξυπνούσε, έριχνε κρύο νερό στον πρόσωπο του και άρχιζε την Θεία Λειτουργία την όποια τελούσε ανελλιπώς κάθε μέρα χωρίς ποτέ να απουσιάζει.

Το γεγονός ότι ήταν θαυματουργός ήταν ευρύτερα γνωστό. Οπουδήποτε κι ανελλιπώς είχε πάει – Κίνα, Φιλιππίνες, Ευρώπη, Αφρική και Αμερική – αμέτρητες θεραπείες πραγματοποιήθηκαν μέσα από τις προσευχές του. Έσωσε πολλούς ανθρώπους από επικείμενο κίνδυνο, χάρις στην πληροφορία πού του αποκάλυψε ό Θεός. Ορισμένες φορές είχε εμφανιστεί σε ανθρώπους πού τον είχαν ανάγκη όταν, σύμφωνα με τούς φυσικούς νόμους, ήταν αδύνατο να βρεθεί κοντά τους εκείνες τις στιγμές. Επίσης τον είχαν δει στο ιερό να αιωρείται πάνω από το έδαφος στην διάρκεια της προσευχής, περιβαλλόμενος από ουράνιο φως.

Όπως σημείωσε αργότερα ό Ευγένιος, τέτοια θαύματα δεν ήταν από μόνα τους άξια προσοχής: «Όλα αυτά μπορούν εύκολα να τα μιμηθούν απατεώνες θαυματοποιοί… Στην περίπτωση του αρχιεπισκόπου Ιωάννη, όσοι πίστεψαν μέσα από εκείνον συγκινήθηκαν όχι κυρίως από τα θαύματά του, όσο από κάτι σ’ αυτόν πού μιλούσε στις καρδιές τους».

Ό Ευγένιος άκουσε ιστορίες για τη βαθύτατη συμπόνια του αρχιεπισκόπου: πώς είχε πάει στις πιο επικίνδυνες περιοχές της Σαγκάης για να σώσει παραμελημένα παιδιά από οίκους ανοχής και άλλα εγκαταλελειμμένα σε κάδους σκουπιδιών- για περιπτώσεις συναισθηματικά τραυματισμένων παιδιών πού κλείστηκαν στον εαυτό τους αφότου έγιναν αυτόπτες μάρτυρες βιαιοπραγιών, πολέμων, επαναστάσεων κι όμως άνθιζαν με μια μόνο λέξη από τα χείλη του- για τις επισκέψεις πού έκανε πάντα σε αρρώστους στα νοσοκομεία μετά από’ τις oποιες, πιστοί και άπιστοι θεραπεύονταν με τη χάρη πού ανέβλυζε από’ αυτόν για περιπτώσεις σκληρόκαρδων εγκληματιών πού ξαφνικά και ανεξήγητα ξεσπούσαν σε λυγμούς, μόλις τον έβλεπαν να τούς επισκέπτεται έναν προς έναν στη φυλακή,  και δεν τον είχαν ξαναδεί ποτέ στη ζωή τους. Συνήθιζε πάντα να κάνει βόλτες όλη τη νύχτα, σταματώντας μπροστά στα δωμάτια των ανθρώπων για να τούς ευλογήσει και να προσευχηθεί γι’ αυτούς, ενώ εκείνοι συνέχιζαν τον ύπνο τους δίχως να τον αντιλαμβάνονται.

Όπως στην παραβολή του Χριστού για τον άνθρωπο πού ρίχνει σπόρους στη γη και αργότερα βλέπει να βλασταίνουν φυτά και να μεγαλώνουν με τρόπο πού και ό ίδιος δεν ξέρει («και ό σπόρος βλαστάνη και μηκύνηται ως ουκ οιδεν αυτός» Κατά Μάρκον 4:27), έτσι οι γενναίες πράξεις αγάπης και ελέους τού αρχιεπισκόπου Ιωάννη συνέχισαν να φέρνουν αναπάντεχες ευλογίες του Θεού στις ζωές των ανθρώπων. Έναν από’ τα παιδιά πού είχε σώσει ό αρχιεπίσκοπος από τις παραδομένες στην εγκληματικότητα τρωγλοσυνοικίες της Σαγκάης, ό Βλαδίμηρος Τένκεβιτς, ήταν τον πρόσωπο πού χρόνια αργότερα έγινε αφορμή να συναντηθούν ό Ευγένιος με τον Γκλέμπ.

ΠΗΓΗ:

Π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΡΟΟΥΖ

Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ

ΤΟΜΟΣ Α´

ΜΑΡΙΑ ΜΟΣΤΙΚΟ, WASHINGTON, ΗΠΑ: ΔΙΕΙΓΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

palm-beach-barrenjoey-0003

http://gkiouzelis.wordpress.com

Μαρία Μοστίκο, Washington, ΗΠΑ:

«Ἡ πρώτη μου συνάντησι μέ τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς ἔγινε, ἐνῶ ἤμουν πολύ ἄρρωστη. Τό 1953, στή Ν. Υόρκη, ὑποβλήθηκα σέ μία ἀνεπιτυχή ἐπέμβασι στό ἀριστερό μου μάτι, στό ὁποίο εἶχα καταράκτη. Γιά πολλούς μῆνες κινδύνευα νά τυφλωθώ. Τελικά, εἰσήχθηκα καί πάλι στό νοσοκομεῖο, ὅπου μοῦ ἔκαναν μία θεραπεία πού ὀνομαζόταν “σόκ” καί ἡ ὁποία, εἶχε ἀποτέλεσμα νά φθάσω στά πρόθυρα του θανάτου. Παρόλα αυτά, μετά τή θεραπεία μπορούσα τουλάχιστον να ἀνοίγω τὀ μάτι μου, ἀλλά τότε ἐμφανίστηκε μιά ἄλλη ἀτυχία, τό γλαύκωμα… Καί πάλι ἐγχειρίστηκα, προκειμένου νά ἀφαιρέσουν τό ὑγρό πού εἶχε συσσωρευθῆ μέσα στό μάτι καί μοῦ εἶπαν ὅτι αὐτή τήν ἐπέμβασι θά πρέπη νά τήν ἐπαναλαμβάνω κάθε χρόνο.

Θά πρέπη να προσθέσω ὅτι καί στήν ἀρχή, ὅταν ἄρχισε ἡ μόλυνσι καί καθώς αὐξανόταν ἡ πίεσι στό μάτι, συνοδευόταν ἀπό φρικτούς πόνους,πού δέν μέ ἄφηναν οὔτε να κοιμηθῶ, οὔτε να δουλέψω. Καί φυσικά σέ αὐτό τό διάστημα, ἡ οικονομική μας κατάστασι ἦταν φρικτή.

Ἔτσι εἶχαν τά πράγματα ὅταν ἄκουσα γα΄τήν ἄφιξι ἀπό τήν Εὐρώπη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς καί πήγαμε στή Ρωσική Συνοδική Ἐκκλησία ὅπου θά λειτουργοῦσε. Μετά τήν ἀκολουθία, ὁ σύζυγός μου μέ πῆγε στόν Ἅγιο. Τοῦ εἶπα σύντομα γιά τό πρόβλημά μου καί τοῦ ζήτησα νά προσεύχεται γιά μένα. Πρός μεγάλη μου ἔκπληξι, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, πού δέν μέ ἤξερε καθόλου, μέ εὐλόγησε λέγοντας τό ὄνομά μου! Ἀφοῦ πῆρα τήν εὐλογία του, πῆγα στό νοσοκομεῖο γιά τήν ἐπέμβασι, νοιώθωντας μέσα μου βαθειά γαλήνη. Χάρις στίς προσευχές τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς, ὁ Θεός μέ ἐλέησε καί ἐκείνη ἦταν ἡ τελευταία ἐπέμβασι πού ἔκανα. Ἀπό τότε, 17 χρόνια τώρα, δέν χρειάστηκε νά κάνω καμμιά ἄλλη!

Μετά ἀπό αὐτό συμπεριλάβαμε καί τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς στίς προσευχές μας, ὅπως κάναμε καί γιά ἅλλους κληρικούς καί λαϊκούς.

Ἀφοῦ πέρασε κάποιο διάστημα καί ἐπειδή αἰσθανόμασταν, ἰδιαίτερα ὁ σύζυγός μου, ἐξουθενωμένοι, σκεφθήκαμε νά συντομεύσουμε κάπως τίς προσευχές μας… Ὁ πονηρός μέ ἔβαλε νά σκεφθῶ καί νά προτείνω στόν ἄνδρα μου: “Ὁ Βλαντίκα Ἰωάννης εἶναι Ἅγιος ἄνθρωπος καί δέν χρειάζεται τίς ἀνάξιες προσευχές μας”.

Στήν βραδινή μας προσευχή δέν μνημονεύσαμε τόν Βλαντίκα (=πάτερ) Ἰωάννη, μαζί μέ ἀρκετά ἄλλα πρόσωπα πού συνήθως μνημονεύαμε.

Μετά τήν προσευχή μας ξάπλωσα. Εἶχα σχεδόν ἀποκοιμηθῆ, ὅταν ξαφνικά βλέπω τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς (πού ἤξερα ὅτι τότε βρισκόταν στήν Εὐρώπη), μέ τό μαῦρο μανδύα του καί τό σταυρό στό δεξί του χέρι. Ἔτρεξα χαρούμενη γιά νά πάρω τήν εὐχή του, ἀλλά ἐκεῖνος μοῦ εἶπε: “Ὄχι! Δέν μέ χρειάζεσαι τώρα καί δέν θά σοῦ δώσω τήν εὐχή μου. Ὅταν μέ χρειάζόσουν, ἐγώ σέ εὐλόγησα, καί ἴσως ἄν ποτέ μέ χρειασθῆς στό μέλλον, τότε πάλι νά ἔρθης νά σέ εὐλογήσω” καί μέ αὐτές τίς λέξεις ὁ Ἅγιος ἔφυγε, χωρίς νά μοῦ δώση τήν εὐχή του.

Φυσικά, δέν μποροῦσα πλέον νά κοιμηθῶ καί σκεφτόμουν συνεχῶς, ἡ ἀνάξια, τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί τά λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅτι θά πρέπη νά προσευχόμαστε τόσο γιά τούς διδασκάλους μας, ὅσο καί γιά ὅλους τούς ἄλλους.

Τό πρωΐ, φοβισμένη, ἀνέφερα στόν ἄνδρα μου τό ὄνειρο ἤ τό ὅραμα -δέν γνωρίζω τί ἦταν- καί ἀπό ἐκείνη τή στιγμή δέν πάψαμε νά μνημονεύουμε τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς. Ὅπως τότε πού ζοῦσε, ἔτσι προσευχόμαστε καί τώρα, μετά τήν κοίμησί του, παρακαλώντας τόν Κύριο, μέ τίς πρεσβείες τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς, νά σώση καί νά χαρίση ἔλεος καί σέ ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς.

Λίγο καιρό ἀργότερα ἀπό αὐτό τό περιστατικό, ἀκούσαμε ὅτι ὁ Ἅγιος Ἰωάννης εἶχε φτάσει καί θά λειτουργοῦσε στήν ἐκκλησία τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, στό Brooklyn. Πήγαμε ἐκεῖ μέ τό σύζυγό μου. Φοβόμουν τόσο πολύ νά πλησιάσω τόν Ἅγιο γιά νά ζητήσω τήν εὐχή του. Παρόλα αὐτά, ἐκεῖνος μέ κοίταξε μέ καλόσύνη καί μέ χαρά μέ εὐλόγησε!

Ἅγιε μου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς, προσευχήσου γιά ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς, μπροστά στό θρόνο τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ, νά μή μᾶς ἐγκαταλείψη, ἀλλά νά ἐνδυναμώνη τήν πίστι μας καί νά μᾶς δίνη ὑπομονή νά σηκώνουμε τό σταυρό μας, μέχρι τέλους τῆς ζωῆς μας, γιά νά ἀντιστεκόμαστε στό πνεῦμα τῆς ἀποστασίας τό ὁποῖο διαδίδουν τόσο πολύ οἱ προπομποί τοῦ ἀντιχρίστου στίς ἡμέρες μας…».

Μαρία Μοστίκο,

18 Αὐγούστου 1973,

Washington, ΗΠΑ

ΠΗΓΗ:

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Ἐπίσκοπος Σαγγάης καί Σάν Φρανσίσκο, ὁ Θαυματουργός

ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νεκταρίου Φωκίδος

Τρίκορφο 2009

Ταμάρα Χίρτ, Ontario, Καναδάς: Θεραπεία καρκίνου από τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς

http://canadaofmyheart.wordpress.com

CANADA OF MY HEART

thanhhuong-160317100325-mountain

images-1

images

Ταμάρα Χίρτ, Ontario, Καναδάς:

Θεραπεία καρκίνου από τον Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς

«Γιά τόν Ἅγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς ξέρω μονάχα ὅσα γράφονται στό περιοδικό σας. (Ἀναφέρεται στήν Ἀδελφότητα τοῦ Ἁγίου Γερμανοῦ τῆς Ἀλάσκα πού ἐκδίδει τό περιοδικό Orthodox Word). Τόν περασμένο χρόνο, μετά τήν 20η Ὀκτωβρίου, ἡ μητέρα μου βρισκόταν στό νοσοκομεῖο μέ ὀξύ πόνο στό στομάχι. Ἤμουν πολύ ἀναστατωμένη, φοβούμενη μήπως εἶχε καρκίνο. Καί τότε, τό βράδυ ἀκριβῶς πρίν μοῦ ἀνακοινώσουν οἱ γιατροί τά ἀποτελέσματα ἀπό τίς ἐξετάσεις της, εἶδα ἕνα ὄνειρο: πολλοί ἄνθρωποι στέκονταν γύρω ἀπό μία μεγάλη, λευκή ἐκκλησία μέ ρωσικούς τρούλους. Ἕνας γέροντας, ντυμένος στά λευκά καί κρατώντας τή ράβδο του, βγῆκε ἀπό τήν ἐκκλησία, διέσχισε τό δρόμο καί ἦρθε κατευθείαν μπροστά σέ ἐμένα καί τή μητέρα μου. Ὅταν μᾶς πλησίασε τόν ἀναγνώρισα ἀπό τίς φωτογραφίες: Ἦταν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς! Εὐλόγησε ἐμένα καί τή μητέρα μου καί τότε ἀμέσως ξύπνησα. Δέν ἀνησυχοῦσα πιά γιά τή μητέρα μου. Πράγματι, τά ἀποτελέσματα ἔδειχναν ὅτι ἔπασχε ἀπό ἔλκος στομάχου, τό ὁποῖο γρήγορα θεραπεύτηκε. Ἀπό τότε σκέφτομαι συχνά τόν Ἅγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς!».

Ταμάρα Χίρτ

25 Ἰουλίου 1975

Σάρνια, Ontario, Καναδάς

Πηγή:

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Ἐπίσκοπος Σαγγάης καί Σάν Φρανσίσκο, ὁ Θαυματουργός

ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νεκταρίου Φωκίδος

Τρίκορφο 2009

“Πείτε στόν κόσμο: Παρόλο πού έχω πεθάνει, είμαι άκόμα ζωντανός!” —Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (+1966)

http://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

stock-photo-214995071

7202963200_43c9dfd6a8_b

“Πείτε στόν κόσμο:

Παρόλο πού έχω πεθάνει,

είμαι άκόμα ζωντανός!”

—Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (+1966)

Πηγή:

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, Επίσκοπος Σαγγάης καί Σάν Φρανσίσκο, ὁ Θαυματουργός

εκδ. Ι. Μονής Αγ. Νεκταρίου Φωκίδος

Τρίκορφο 2009

Holy Fathers: Saint John Maximovitch of Shanghai and San Francisco (+1966) – July 2

http://californiaofmyheart.wordpress.com

CALIFORNIA OF MY HEART

stock-photo-176311475

dfd7cf74ac8b4a395f6d064d271877d9

Holy Fathers:

Saint John Maximovitch of Shanghai and San Francisco (+1966)

July 2

Source:

http://www.orthodoxphotos.com/Holy_Fathers/St._John_Maximovitch/

ORTHODOX PHOTOS

“Holiness is not simply righteousness, for which the righteous merit the enjoyment of blessedness in the Kingdom of God, but rather such a height of righteousness that men are filled with the grace of God to the extent that it flows from them upon those who associate with them. Great is their blessedness; it proceeds from personal experience of the Glory of God. Being filled also with love for men, which proceeds from love of God, they are responsive to men’s needs, and upon their supplication they appear also as intercessors and defenders for them before God” (St. John Maximovitch)

 

What better description could be found to portray the essence of a man whose love for Christ drew him to such heights of spiritual perfection that he enkindled the faith of thousands from East to West? The life of St. John Maximovitch demonstrates more vividly than any words that true Christianity far exceeds the bounds of human “goodness”. Here is a shining reflection of the supernatural love of God which works miracles, a living proof that the burning faith of the early Christian saints still warms the earth at a time when the love of many has grown cold.

St. John did not isolate himself from the world, but he was not of this world. First and foremost he was a man of prayer. He completely surrendered himself to God, presenting himself as a “living sacrifice” and he became a true vessel of the Holy Spirit. His work as an apostle, missionary and miracle worker continues even now.

This saint of the latter times was born June 4, 1896 in the province of Kharkov. At baptism he was given the name Michael. As a child he was serious for his years and he later wrote: “From the first days when I began to become aware of myself, I wished to serve righteousness and truth. My parents kindled in me a striving to stand unwaveringly for the truth, and my soul was captivated by the example of those who had given their lives for it.”

Following the desire of his parents, he entered law school in Kharkov. He was a naturally gifted student but spent more time reading the Lives of Saints than attending academic lectures. “While studying the worldly sciences,” he wrote, “I went all the more deeply into the study of the science of sciences, into the study of the spiritual life.”

After the Revolution, he was evacuated together with his family to Belgrade where he entered the faculty of theology at the University. In 1926, a year after his graduation, he was tonsured a monk and given the name John, after his own distant relative, St. John of Tobolsk. In November of that same year, he was ordained hieromonk. Soon he became a teacher at the Serbian Seminary of St. John the Theologian at Bitol. More than once the bishop there, St. Nikolai Velimirovich, would say, “If you wish to see a living saint, go to Fr. John.”

Ascetic

It was his own students who first became aware of Vladika’s great feat of asceticism. At night they noticed that Vladika would stay up, making the rounds of the dormitories and praying over the sleeping students. Finally, it was discovered that he scarcely slept at all, and never in a bed, allowing himself only an hour or two each night of uncomfortable rest in a sitting position, or bent over on the floor, praying before icons. This ascetic feat he continued for the rest of his life.

At the age of 38 he was elevated to the episcopate of the Russian Orthodox Church Abroad, and was sent to Shanghai, China. There he restored Church unity, took an active interest in the religious education of youth, encouraged and participated in various charitable organizations founded an orphanage, and himself gathered sick and starving children off the streets. He always wore clothing of the cheapest Chinese fabric and often went barefoot, sometimes having given his sandals away to some poor man. Vladika celebrated Divine Liturgy and received Holy Communion daily, as he did for the rest of his life.

Wonderworker

In Shanghai it became evident that Vladika was not only a righteous man, but a true ascetic, a man of prayer and a wonderworker. Once in Shanghai Vladika John was asked to the bed of a dying child, whose case had been called hopeless by the physicians. Entering the apartment, Vladika John went straight to the room in which the sick boy lay, although no one had managed yet to show him where this was. Without examining the child. Vladika immediately fell down in front of the icon in the corner, which was very characteristic of him and prayed for a long time. Then, assuring the relatives that the child would recover, he quickly left. And in fact the child became better towards morning and he soon recovered, so that a physician was no longer needed.

Vladika loved to visit the sick and if the condition of a patient would become critical, he would go to him at any hour of the day or night to pray at his bedside. There were cases when patients would cry out to Vladika in the middle of the night from their hospital beds, and from the other end of the city Vladika would come.

Man of Prayer

With the coming of the communists, the Russians in China were forced once again to flee, most through the Philippines. At one time 5,000 of the refugees were living in an International Refugee Organization camp on the island of Tubabao, located in the path of the seasonal typhoons.

When the fear of typhoons was mentioned by one Russian to the Filipinos, they replied that there was no reason to worry, because “your holy man blesses your camp from four directions every night.” They referred to Vladika John, for no typhoon struck the island while he was there.

In trying to resettle his flock, Vladika went to Washington, and through his intervention, almost the whole camp was miraculously able to come to America – including his orphanage.

In 1951 Vladika was sent to Western Europe. Here too his reputation for holiness spread – and not only among the Orthodox. In one of the Catholic churches of Paris, a priest strove to inspire his young people with these words: “you demand proofs, you say that now there are neither miracles nor saints. Why should I give you theoretical proofs, when today there walks in the streets of Paris a saint – Saint Jean Nu-Pieds (St. John the Barefoot)”.

Finally, in 1962, Vladika was sent to San Francisco in response to the urgent request of thousands of Russians who had known him in Shanghai. The Russian community was bitterly divided over the building of a new cathedral. Vladika became embroiled in this dispute and this eventually led to his persecution. But the Truth finally won out and a measure of peace was restored, the paralysis of the community ended, and the cathedral was finished.

Alive after Death

On June 19/July 2, 1966, during a visit to Seattle with the wonderworking Kursk Icon of the Mother of God, Vladika peacefully gave his soul to the Lord Whom he had served so faithfully during his earthly life. His unembalmed body was flown to San Francisco where for six days it lay in the cathedral in an open coffin, while thousands of the faithful came to say their last farewell to the beloved archpastor. Even after the sixth day it was noticed that there was no sign of decay.

Archbishop John was laid to rest in a small basement chapel under the altar of the cathedral after the San Francisco Board of Supervisors amended the City law to permit the burial of prelates in their cathedrals. His sepulchre became a place of pilgrimage for hundreds of people in need of his strong intercession before the throne of God. The many cases of answered prayer only confirm Vladika’s words to one of his devoted servants when, after his death, he appeared to her in a dream and said: “Tell the people: although I have died, I am alive!”

On June 19/July 2, 1994 St. John Maximovitch was canonized in San Francisco and his relics rest today in the Joy of All Who Sorrow Cathedral for all the faithful to venerate.

 

From “St. Herman Press” (St. Herman of Alaska Brotherhood)

Link: St John Wonderworker – An Orthodox Church in America

http://blackandwhiteorthodoxy.wordpress.com

BLACK & WHITE – ORTHODOXY

static1.squarespace

static1.squarespace-1

http://saintjohnwonderworker.org

St John Wonderworker: An Orthodox Church in America

About Our Parish

Our parish is named after a modern saint, Saint John the Wonderworker, who was known for his great love for others, especially his love for orphanedchildren. St. John’s Troparion says that he gave hope to the hopeless, and giving hope is close to the heart of our parish. All of us need the hope that can only come from our Lord and Savior Jesus Christ. Through prayer and outreaches such as the Loaves and Fishes program which feeds the homeless, St. Nicholas Academy, our bookstore, our choir, and other ministries, we care for each other and the needy around us. Our parish is a loving, growing, Orthodox community where we strive together towards the greatest hope of all, heaven.

Our parish was named after St. John the Wonderworker, but has also been greatly impacted by our first priest, Father Jacob Myers who recently reposed. Under his leadership, Saint John’s has been a parish known for prayers, hospitality and ministry to others. Many converts have come into the faith and the parish continues to grow. The parish is actively involved in Pan Orthodox activities and ministries. Our parish has many converts to the faith as well as members from a variety of international backgrounds.

Saint John the Wonderworker Parish is the first church in the world named after Saint John (Maximovitch) of Shanghai and San Francisco. The parish is located in Atlanta, Georgia and joined the OCA as part of the Diocese of the South under Archbishop Dmitri of Dallas (now reposed) in September of 2000. Currently, we are under His Beatitude, The Most Blessed TIKHON, Archbishop of Washington, Metropolitan of All America and Canada and His Eminence, The Most Reverend NIKON, Archbishop of Boston, Locum Tenens of the Diocese of the South.

Services are held in English. We welcome visitors to stay for lunch after liturgy on Sundays.